کتاب بی پروا

چند سال دیگر قرار است با این دروغ زندگی کنی که کافی نیستی؟

چند بار خودت را کوچک کرده‌ای فقط برای اینکه دوست‌داشتنی‌تر به نظر برسی؟

چند بار سکوت کرده‌ای فقط چون ترسیده‌ای به اندازه کافی خوب نباشی؟

چند بار از خواسته‌هایت گذشته‌ای فقط چون در اعماق وجودت باور کرده‌ای که «کم‌تر» از آنی هستی که باید باشی؟

حقیقت دردناک اینجاست: بیشتر آدم‌ها هرگز به خاطر ناتوانی شکست نمی‌خورند؛ آن‌ها به خاطر باور به ناکافی بودن‌شان، هر روز کمی از خودِ واقعی‌شان را دفن می‌کنند.

همین یک باور کافی‌ست تا رؤیاهایت را خفه کند، صدایت را بلعیده و جرئتت را تکه‌تکه کند.

همین یک باور کافی‌ست تا هر بار که باید بدرخشی، عقب بایستی.

هر بار که باید انتخاب کنی، بترسی. هر بار که باید زندگی کنی، فقط دوام بیاوری.

فاجعه این نیست که زخمی شده‌ای، فاجعه این است که به زخمت عادت کرده‌ای.

به کمتر خواستن، به کمتر بودن، به کمتر زندگی کردن.

«بی‌پروا» برای همین نوشته شده است.

برای لحظه‌ای که دیگر نمی‌خواهی اسیر ترس، تأییدطلبی، مقایسه و شرم بمانی. برای وقتی که خسته شده‌ای از نقش بازی کردن، از خفه کردن صدایت، از زندگی‌ای که بوی «خودت» را نمی‌دهد.

     این کتاب قرار نیست تو را آرام کند. قرار است بیدارت کند. قرار است آن بخش فراموش‌شده، زخمی و قدرتمند وجودت را از زیر آوار سال‌ها تردید بیرون بکشد. قرار است یادت بیاورد که تو برای کوچک ماندن، برای پنهان شدن و برای التماسِ دوست داشته شدن به دنیا نیامده‌ای.

تو این کتاب را نمی‌خوانی تا بهتر وانمود کنی. تو آن را می‌خوانی تا بالاخره خودت باشی.

بی‌سانسور.

بی‌اجازه.

بی‌پروا.

شاید همین صفحه، مرز میان کسی باشد که بوده‌ای و کسی که از این لحظه به بعد، تصمیم می‌گیری بشوی.