کتاب پرواز پاپیلوها

پرواز پاپیلوها

اقتباس از زندگی شهید مجتبی سعیدی

   حالا دیگر آزادی. رها و سبک. جاری در تمام زمان‌ها و‌ مکان‌ها. مثل پروانه‌ای بال می‌زنی و از گذشته به حال و از حال به آینده پرواز می‌کنی...در دریای زمان موج می‌خوری و سفر می‌کنی. برمی‌گردی به لحظه‌ای که باید جسم خاکی‌ات را روی تخت بیمارستان رها کنی و بروی...دوباره پلک می‌زنی. تشنه‌ای. آنقدر که می‌توانی آب چشمه ییلاق را یک نفس سر بکشی. پرستارها دوره‌ات کرده‌اند. لب‌هایت را باز می‌کنی. نمی‌دانی کجا هستی. زیر سایه‌ی درختی مثل تک درخت لبلبوی ییلاق که پای آن چشمه‌ای روان است. شب میلاد قمر بنی‌هاشم است. تو نمی‌دانی چند بار، اما نام زیبای کسی بارها و بارها، همراه نفس‌های آخر از میان لب‌های تشنه‌ات سرازیر می‌شود :« یا حسین...یا حسین...یا حسین»