کتاب الکترونیکی رابطه بین ویژگی شخصیتی و باور دینی

امروزه منابع انسانی با شخصیت‌‌های مختلف خود از پیچیده‌‌ترین، حساس‌‌ترین و تکنولوژی‌‌ترین منابع و مهم‌‌ترین سرمایه سازمان‌‌ها محسوب می‌‌شوند. با توجه به این نکته و این‌‌که هرچه این سرمایه از کیفیت مطلوب و بالاتری برخوردار گردد احتمال موفقیت، بقا و ارتقای سازمان بیشتر خواهد شد، و این مهم که بدون توجه به ابعاد، انگیزه‌‌ها و تمایلات درونی افراد در سازمان نیل به اهداف سازمانی مشکل خواهد بود، سازمان‌‌ها همواره در پی بهره‌‌گیری از قابلیت‌‌ها و مهارت‌‌های نیروی انسانی و بهبود کیفی نیروی انسانی در جهت حداکثر نمودن کارایی و بهره‌‌وری خود می‌‌باشند که در این میان آموزش و پرورش نیز از این قاعده مستثنی نبوده، بلکه به اقتضای ماهیتش که همواره با وظایف مهم و خطیر و حساس جامعه نظیر پرورش دانش آموزان در ارتباط است، می‌‌بایست جهت افزایش اثربخشی و کارآمدی و بهره‌‌وری سازمانی نسبت به بهره‌‌گیری مناسب از قابلیت‌‌ها و مهارت‌‌های نیروی انسانی خود و بهبود و تقویت کیفی این نیروها توجه ویژه داشته و سیاست‌‌ها، راهبردها، خط مشی‌‌ها و برنامه‌ریزی‌های لازم را به انجام رساند. شخصیت از جمله مباحثی است که قدمت آن به بلندای حیات بشریت است و از آن زمان که جامعه بشری به ضرورت شناخت خویشتن علم یافت. سیلی از نظریه پردازی‌‌ها در این حیطه نضج گرفت. از سوی دیگر با توجه به اینکه در جامعه اسلامی زندگی می‌‌نماییم و قوانین دینی و مذهبی ریشه در نظام آموزشی ما داشته و از دوران طفولیت تا سطح دانشگاه‌‌ها مباحث دینی بخشی از آموزش‌‌های ما را در برگرفته است، لذا به همین لحاظ نقش باورهای دینی دارای اهمیت ویژه و خاص بوده و می‌‌بایست مدنظر صاحبان امر و مسئولان ذی‌‌ربط قرار گیرد.

يكي از مهم‌‌ترين عوامل مؤثر بر پيشرفت افراد، ويژگي‌‌هاي رواني و شخصيتي آنان است. هرفردي براي ورود به اجتماع و در نتيجه رويارويي با موقعيت‌‌هاي گوناگون و افراد مختلف (از نظر فرهنگي، اقتصادي، طبقه اجتماعي و ...) به ابزارهايي مانند ساختارهاي رواني و ويژگي‌‌هاي شخصيتي خاصي مجهز است (کملمیر  و همکاران، 2005).

ابزارهاي رواني مي‌‌توانند در مقابله با رويدادهاي مختلف زندگي به وي كمك كنند. اين ساختارهاي رواني نه تنها تحت تاثير عوامل مختلفي مانند خانواده، جامعه، گروه همسالان و ... قرار دارند، بلكه به صورت متقابل، اين عوامل را نيز تحت تأثير قرار مي‌‌دهند (باری  و همکاران، 2007).